شعرهایی درباره یلدا

فردوسی:

شبِ اورمزد آمد از ماه دی

ز گفتن بیاسای و بردار می

ن.ک: آغاز زمستان: شب اورمزد آمد از ماه دی

سیمین بهبهانی:

قسـم به یلدای دیرپا

که صدهزاران هزارسال

دمیده خورشید لاله رنگ

زآبنوسی- درنگ او…

فریدون مشیری:

…

همراه گیسوان بلندش

خاموش مثل زیر و بم خواب می‌گذشت

پشت دریچه‌ها

چشم جهانیان به تماشا

می رفت - با شکوه تر از شب -

همراه گیسوان بلندش

تا باغ‌های روشن فردا،...

یلدا!

حافظ:

بر سر آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غُصّه سرآید

خلوت دل نیست جای صحبت اَضداد

دیو چو بیرون رود فرشته درآید

صحبت حُکّام ظلمتِ شب یلداست

نور ز خورشید جوی بو که برآید

ن.ک: چرا پارسی گویان با اندوه درباره یلدا گفتند؟!

سعدی:

نظر به روی تو هر بامداد نوروزیست

شب فراق تو هر شب که هست یلداییست

سعدی:

هر که مجموع نباشد به تماشا نرود

یار با یار سفرکرده به تنها نرود

باد، آسایش گیتی نزند بر دل ریش

صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود

خواجوی کرمانی:

تا در سر زلفش نکنی جان گرامی

پیش تو حدیث شب یلدا نتوان کرد

وحشی بافقی:

رتبه عرفان شـود شـام فنا روشـنـت

قیـمت انوار شمع در شب یلدا طلب

خاقانی:

گر آن کیخسروی ایران و تور است

چرا بیژن شد اندر چاه یلدا

جواد مزنگی:

دلـی در حسرتی دیرین نماند

سری از فرط غم پایین نماند

الهی در شب یلدای امسال

نگاه کودکی غمگین نماند

پس از یلدا سحرگاهت همایون

طلوع روشن راهت همایون

رسید اسب زمستان، یالش از برف

نخستین روز دی ماهت همایون

مجید خالقیان:

سیاوش از دل آتش،

چنان خُرّم برون آمد،

که بعد از یک شب یلدا،

طلوع خُرّمان آمد...

پگاه مهربان آمد...

سروده کامل را بخوانید…