اندیشه‌های آشنا

از دوران باستان در میان ایرانیان خردمند، اندیشه‌هایی بوده که در سخنگان پارسی دوران پساباستان (پس از اسلام) نمود ویژه‌ای داشته است. می‌توان گفت گاهی پارسی گویان پساباستان به بهترین گونه اندیشه‌ها را بازگو کرده اند و نمی‌دانم آیا بهتر از سخنان و سروده‌های آنان می‌توان روشنگری کرد یا خیر؟! هنگامی که این سروده‌ها را می‌خوانیم شاید ناخودآگاه یادی از خردمندان ایران باستان کنیم:

خِرَد رهنمای و خرد دلگشای

خرد دست گیرد به هر دو سرای (1)

(فردوسی توسی)

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست

همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت (2)

(حافظ شیرازی)

با صد هزار جلوه برون آمدی که من

با صد هزار دیده تماشا کنم تو را

(فروغی بسطامی)

اندک اندک زین جهان هست و نیست

نیستان رفتند و هستان می‌رسند (3)

(جلال الدین بلخی مشهور به مولانا)