supertotobet betist
şirinevler escort avcılar escort beylikdüzü escort türbanlı escort kapalı escort türbanlı escort avrupa yakası escort
isveçbahis güvenilir mi isveçbahis şikayet isveçbahis lisans isveçbahis güncel giriş adresi isveçbahis hakkında isveçbahis mobil isveçbahis ödeme yapıyor mu isveçbahis isveçbahis adres isveçbahis giriş
1xbet betpas mariobet
izmir escort
خانه » ایران پس از اسلام » مدارس و مراکز دانش ایران پس از اسلام

مدارس و مراکز دانش ایران پس از اسلام

| نویسنده: اشکان دهقان | واپسین به روزرسانی: ۶ اردیبهشت ۱۳۹۴ |


Monar

مدارس و مراکز دانش ایران پس از اسلام

یکی از مواردی که همواره در ایران مورد توجه بوده است، دانش اندوزی و ایجاد نهادهایی برای آن بوده است. البته محتوای علم و دانشی که در این نهادها مورد توجه قرار میگیرفته با فراز و نشیب هایی همراه بوده است.

دکتر ذبیح الله صفا درباره مدارس و مراکز تعلیم پس از اسلام در ایران می‌نویسد:

از اواخر قرن چهارم و علی الخصوص از اوایل قرن پنجم نخستین بار در خراسان ایجاد مراکز خاصی برای تعلیم به نام مدرسه شروع شد. البته اشارت مورخان در این باب مختصر تشتتی دارد چنانکه بعضی ایجاد مدارس را در اواخر قرن چهارم در گرگان و طبرستان و سیستان هم ذکر کرده‌اند.

قدیمی ترین مدارسی که ذکر آنها در تاریخ اسلام آمده در نیشابور ایجاد شده است (مانند صابونیه، بیهقیه و سعیدیه)، در این مدارس برای هیچیک از طلاب علوم، مشاهره و راتبه یی نمی‌پرداختند و نخستین مدارس که با توجه کامل به مسائل مختلف از قبیل پرداخت وظیفه مدرسان و طالبان علوم، ایجاد کتابخانه، در نظر گرفتن حقوق مستخدمین و داشتن دارالشفا و طبیب و دارو و نظایر این امور ایجاد شد مدارس «نظامیه» است که به امر نظام الملک وزیر معروف سلاجقه بوجود آمد و مهمترین آنها در بغداد، نیشابور، بلخ، هرات، بصره، اصفهان، آمل و طبرستان بود. بعد از نظام الملک ایجاد مدارسی مانند نظامیه معمول گشت (۱).

هرچند گهگاه در نظامیه‌ها سخت گیری‌هایی قائل می‌شدند که کمابیش به مذهب اداره کنندگان آنها مرتبط می‌شد، اما به هر حال دانشمندان زیادی به مطالعه و پژوهش پرداختند و مشاهده می‌شد که بینش و دانش‌های نو پدید می‌آمدند. بسیاری از دانشمندان این دوران در شهرهای ایرانی بالیدند و ایرانیان نقش مهمی در پیشرفت علوم ایفا کردند. توصیه حضرت رسول (ص) به فراگیری دانش، در رونق علم دوران اسلامی نقش مهمی ایفا می‌کرد.

 

بن مايه

۱- صفا، ذبیح الله (۱۳۷۶). تاریخ سیاسی و اجتماعی و فرهنگی ایران. تهران: فردوسی. صص ۱۵۵-۱۵۶.


يک خواهش دوستانه

خواهشمند است اگر قصد رونوشت از اين نوشتار را داريد، بن‌مايه ( www.kheradgan.ir ) و نويسنده آن را ياد کنيد

برچسب ها:
پست قبلی
پست بعدی

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نمی شود.علامت دارها لازمند. *

*

رفتن به بالا